رخت ها را بکنیم : آب در یک قدمی است ...

کنسرت شجريان در تهران برگزار مي شود

alphafilms — Fri, 30 May 2008 18:40:18 GMT

در اين کنسرت، گروه "شهناز" که قبلا به نام رودکي فعاليت داشت استاد شجريان را در اجراي قطعاتي در دستگاه همايون و با اشعاري از مولانا ،حافظ و سعدي همراهي خواهد کرد. مجيد درخشاني سرپرست گروه شهناز قبلا از انتشار نخستين آلبوم اين گروه با صداي شجريان خبر داده بود که آواز اين آلبوم را استاد شجريان قبل از سفر به آمريکا و کانادا خوانده است. در اين اثر

پيش درآمد در همايون، زنگ شتر، چهار مضراب در بيداد، تصنيف "ما ز ياران چشم ياري داشتيم " از ساخته هاي استاد شجريان و همچنين تنظيم جديد بر قطعه "باد صبا" از آثار حسام السلطنه ضبط شده است که همزمان با اجراي کنسرت در تهران ارائه مي شود.

لازم به ذکر است که "سينا جهان آبادي" نوازنده کمانچه ،"شاهد عندليبي" ني، "حامد افشاري" قيچک باس،"مهرداد ناصحي" قيچک آلتو،"کاوه معتمديان" کمانچه ، "رادمان توکلي" تار ،"رامين صفايي" سنتور ، "حميد قنبري" تنبک،"حسين رضايي نيا"دف،"محمدرضا ابراهيمي"عود،"مژگان شجريان" سه تار و عميدي بم تار و رباب اعضاي گروه موسيقي "شهناز" هستند.

خبرگزاري مهر

--------------------------------

فونت نستعلیق برای ویندوز

( به سفارش دختر دایی بنده )

پس از دانلود فایل آنرا به طریق زیر در پوشه فونت ویندوز خود کپی کنید ....

Drive C - WINDOWS - Font

پس از نصب فایل مورد نظر نام فونت شما IranNastaligh است .

برای دانلود کلیک راست بر لینک زیر کرده و سپس گزینه Save Target As را کلیک بفرمایید

http://alphafilms.parsaspace.com/IranNastaliq.ttf

موسیقی و عرفان

alphafilms — Tue, 06 May 2008 06:26:18 GMT

سلام بر ياران ديرين فرهنگ و هنر

چندي پيش پژهشي در باب " موسيقي و عرفان " البته موجز و مختصر براي دانشگاه انجام دادم ... که در زير ميتوانيد مقاله را بخوانيد ...

در اين مورد نظرات خودم را نياوردم و فقط به يک شکل منسجم کردن بحث

" موسيقي و عرفان " بود .

اندر احوالات موسيقي مفصل و منجز صحبت خواهيم کرد ...

به نام حضرت دوست

مي گويند "هنر يادآور خاطره اي مبهم از مقام والايي است که در بهشت داشته ايم ،"

پژوهش در باب موسيقي و عرفان

حسام ذکا خسروي

" ايرانيان براي تقديم نذر و قرباني به خدا و مقدسات خود مذبح ندارند ,

آتش مقدس روشن نميکنند

, برقبور شراب نمي پاشند

, ولي يکي از موبدان حاضر ميشود ويکي از سرودهاي مقدس مذهبي را مي خواند "

"هردوت"

نخست ) موسیقی :

هنرهای زیبا نماینده احساسات و روحیات هر قوم است و چون ذوقیات ملل متفاوت است هنرهای مردم هم که تراوشهای روحی آنهاست از یکدیگر متمایز میباشد . همانطور که آداب و عادات دو قوم , مختلف است اگر موسیقی آنها نیز با هم متفاوت باشد جای تعجب نیست .
اوضاع جغرافیایی و طبیعی و عوالم روحی و معنوی و طرز عقاید و افکار و کیفیت رسوم مذهبی و درجه تمدن و سوابق تاریخی و حوائج زندگانی مادی همه در اختلاف موسیقی دو قوم عوامل موثری است .

چنانکه روح و ذوق و احساسات و عواطف ملل مشرق و مغرب زمین با یکدیگر جنبه های کاملا مشترکی ندارند و به همین سبب هنرهای آنها نیز روش های مختلف دارد .
در این باب فقط در مورد موسیقی ایرانی بحث هایی پیشکش میگردد .
ایرانی هرچه با موسیقی خارجی آشنا باشد و به موسیقی خود به نظر بی اعتنایی بنگرد اگر موقع فراغتی برایش در رسد و از تلاش زندگی مادی خسته شود , دیوان سعدی و خافظ را میجوید و چندبیتی از آنرا با آهنگ موسیقی ملی خود که با آن پرورش یافته می خواند و اگر کتاب شعری نیافت و خود هم تصادفا شعری از حفظ نداشت , باز با خود زمزمه ای می کند که بی آنکه خود متوجه باشد آهنگ یکی از نغمات موسیقی میهن اوست .
چراکه وی در دامان مادری پرورش یافته که با آهنگ "دشتی" برایش لالایی خوانده , در کوچه و بازار از دهان هر دوره گردی نغمه "ابوعطا" و "افشاری" شنیده ; موذن و قاری قرآن با آهنگ "حجاز" گوش او را نوازش داده و قلبش رو روشنی بخشیده , دوستانش اگر موسیقی می دانسته اند نغمه "شور" و "شهناز" را برایش نواخته و خوانده اند , گدای رهگذر با آهنگ "منصوری" یا نغمه دیگر از او کمک خواسته , نوای نی چوپان را شنیده و درویشی برایش مثنوی خوانده و بالاخره در سرزمینی تربیت شده که ناله جان سوز "دشتی" و نوای غم انگیز "سه گاه" و نغمه با شکوه "همایون" وآواز راحت بخش "نوا" و آهنگ نشاط آور "ماهور" در آن متداول بوده . پس موسیقی که نماینده ذوق فطری است باید مطابق احساسات و مترجم خیالات بشر باشد و چون ذوق و قریحه و احساس معیار مشترکی میان مردم اقوام مختلف ندارد هر کشوری را موسیقی مخصوصی است که خاطرات ایام گذشته و نمونه احساسات و عواطف مردمی است که در آن کشور نشو و نما یافته اند و شک نیست که قدمت تمدن و کیفیت زندگی دوره های مختلف و انقلابات و اتفاقات و حوادث تاریخی و خاطرات شادی بخش و دوران غم انگیز گذشته همه دست به دست یکدیگر داده و موسیقی امروز ما را پدید آورده اند .
گرچه بیشتر نغمات موسیقی ما از بین رفته و جز نامی از آنها باقی نمانده ولی همین نواهایی که امروز در دست ما میباشد و ذوق ملت را با آن علاقه و رابطه مخصوصی است نباید از بین برود .
در مورد منعطف بودن موسیقی ایرانی میتوان به دوره ای مهم در تاریخ ایران اشاره کرد و آن دوره حمله اعراب به ایران بود ....
موسیقی غنی و پربار ایران در زمان حمله اعراب نه تنها از بین نرفت بلکه با قدرتی که داشت بر افکار اعراب و احساسات آنان نفوذ کرده و موجب شد که اعراب این موسیقی را به کشور خود منتقل کنند .
در مورد موسیقی به آخرین بحث اکتفا میکنم و اینکه از نظر علمی دایره موسیقی ما بسیار وسیع است زیرا وجود ربع پرده و فواصل ربع پرده ای سبب ایجاد یک عده گام هایی شده که نظیر آنها در موسیقی خارجی و فرنگی نیست از قبیل گامهای شور , سه گاه , چهارگاه و ...
در ضمن هر یک از مقامات موسیقی ما دارای حالات و صفت مخصوصی است که این کیفیات موسیقی ما را از دیگر موسیقی ها ممتاز میکند . *

دوم ) عرفان :

عرفان، دانشي است که موضوع آن معرفت خداوند و راه‏هاي نيل به آن است. و به عبارتي، شناخت خداوند در درون خويش و تسليم شدن به او و عشق ورزيدن به او با عقل و دل و جان مي باشد.

عرفان در اصطلاح عبارت است از معرفت قلبى که از طريق کشف و شهود, نه بحث و استدلال , حاصل مى شود و آن را علم وجدانى هم مى خوانند. کسى را که واجد مقام عرفان است عارف گويند.

از نگاهي ديگر عرفان نه علم است نه تكنيك , عرفان طرز نگاه به خود , به آفريننده و جهان دور و بر است و در يك جمله عرفان قدرت تجزيه و تحليل و برداشت از جهان درون وبرون و ديروز و امروز و فرداست هر قدر اين نگاه را دروني تر و بدون سفسطه و بازي با كلمات ارج نهيم وبشناسانيم و حد و مرزي براي آن چه از نظر جنسيت و دين و جغرافيا و سواد و سن قائل نشويم كه در اصل نيز بر اين موضوع مترتب نيست آنرا رواج داده ايم.

عرفان از نظر لغوي به معني شناختن، شناسايي و آگاهي است. عرفان يعني شناخت خداوند.عرفان علمي است جهت شناختن حق تعالي و اسما و صفات او. شناخت خداوند به دو روش ممکن مي شود. يکي به روش استدلال يعني از اثر پي به وجود موثر بردن و از صفات به ذات پي بردن که علما به اين روش عمل مي کنند.وروش ديگر صاف و خالص نمودن باطن و روح مي باشد که اين، روش اوليا و عارفان مي باشد.اجراي اين روش فقط از طريق اطاعت و عبادت قلبي است.عرفا اعتقاد دارند که براي رسيدن به حقيقت عارف بايد مراحلي را سپري نمايدتا نفس به اندازه ظرفيتش از حق آگاه شود. مبناي کار عرفا کشف و شهود و سير مي باشد.
از کلمه عرفان "ميستيک" يا "ميستيسيزم" يا "گنوسيسم" که با معني "مرموز، پنهاني، مخفي" است و به فارسي آن را "عرفان" ترجمه شده، بطور متداول و معمول جهان بيني ديني خاصي مفهوم مي گردد، که امکان ارتباط مستقيم و شخصي و نزديک (و حتي پيوستن) و وصل آدمي را با خداوند، از طريق آنچه به اصطلاح: "شهود" و "تجربه باطن" و "حال" ناميده ميشود جايز و ممکن الحصول ميشمارد.
انديشه مندان نوع انسان به دو دسته منقسم ميشوند. دسته اي معتقد به حقيقت اين عالمند و
مي گويند آنچه به وسيله حواس ما درک ميشود به ذات خود قائم است، و با زوال ما زوال
نمي پذيرد. گروه ديگر به حقيقت اين عالم معتقد نيستند و مي گويند: جهان خارج، مجموعه ايست از تصورات ما؛ به عبارت ديگر: مجموعه اي از معاني ذهني است که بذات خود حقيقت ندارد و اگر وجودي دارد در ذهن است.
مناقشه طرفداران اين دو نظريه که يکي را پيروان مکتب اصالت ماده و ديگري را پيروان مکتب اصالت تصور ناميده اند، سرتاسر تاريخ فکر بشري را اشغال کرده است. براي تلفيق و جمع ميان اين دو نظريه، کوششهاي فراواني صورت گرفته است که از بحث ما خارج است.

عارفان از بين دو نظريه بالا راه ميانين را گزيده اند. بدين معني که به ادراکات حواس که جهان آگاهي عملي از آن تکوين مي يابد اقرار مي کنند، و آن را قوه تصويرگر فکر مي دانند، ولي به وجود جهاني از علل که در ماوراء مدرکات حواس قرار دارد نيز قائلند، و مي گويند آن را حقيقتي است برتر از حقيقت عالم حسي.

بنابراين عارفان بدين طريق راه حل ميانه اي را پيش مي نهند که بيشتر مورد توجه دينداراني است که مي خواهند ميان دين و لوازم اخلاقي آن از يکسو، و موهبتهاي علم که از تجربه حسي حاصل شده است از ديگر سو، تلفيق کنند.

و دیگر اینکه تعاریف عرفا از عرفان متفاوت است . زیرا عرفا در تعریف عرفان و مسائل مربوط به آن همانند توحید،فنا،عشق ومحبت،فقر، اخلاص و رضا، در مواردی موقعیت خاص مخاطب را در نظر گرفته اند_ مثلا˝در برابر جاه طلبان،بر ذم جاه تأکید کرده اند و در برابر مال دوستان،بر ذم مال . گاه با اسیران لذایذ حسی سخن داشته اند و زمانی با گرفتاران علایق خیالی و نفسانی_ لذا ممکن است در پاسخ یک سؤال بیانات گوناگونی داشته باشند.حتی یک نفر در حال سکر چیزی می گوید که در حال سحو انکار می کند.

ابن سینا به عنوان یک فیلسوف مشایی، در نمط نهم اثر معروفش «الاشارات والتنبیهات» در مورد عرفان چنین می گوید: «العرفان مبتدی من تفریق،وترک،ورفض معین فی جمع،هو جمع صفات الحق للذات المریده بالصدق، منته الی الواحد،ثم وقوف».
به این معنی که عرفان با جدا سازی ذات از شواغل آغاز شده و با دست افشاندن به ماسوی، ادامه یافته با دست شستن از خویش و سرانجام با فدا و فنا کردن خویش و رسیدن به مقام جمع که جمع صفات حق است برای ذاتی که با صدق ارادت همراه پیش رفته آنگاه با تخلّق به اخلاق ربوبی، رسیدن به حقیقت واحد و سپس با «وقوف» به کمال می رسد.
همچنین ابن سینا در نمط نهم اشارات، در فرق عابد و زاهد و عارف، چنین می گوید:

«کسی که از سرمایه ی دنیا و خوشی های آن روی گرداند، به عنوان«زاهد» شناخته می شود و آنکه بر انجام تکالیف الهی، از قبیل روزه و نماز پردازد«عابد» است و آنکه باطن خود را به قصد تابش پایدار نور حق، از توجه به«غیر» باز دارد، به نام«عارف» خوانده می شود و گاهی بعضی از این عناوین با بعضی دیگر ترکیب می پذیرد.»

و خواجه نصیر طوسی می گوید:

«در این مرحله همه اوست و غیر او نیست.... نه واصفی نه موصوفی، نه سالکی نه مسلوکی، نه عارفی نه معروفی و این است مقام وقوف بر آستان حق. »

عناصر واصول اساسی عرفان

الف-وحدت:

استیس محقق انگلیسی می نویسد:
«…«وحدت» یا «واحد» « تجربه ومفهوم کانونی تمام عرفان های گوناگون است».
اینکه وحدت در عرفان اسلامی یک عنصر وعامل اساسی است، جای تردید نیست. وقتی جنید
( فوت 298هـ) همین حدیث را که « کان الله و لم یکن معه شیئ» شنید، گفت:«الآن کما کان»-
هستی حقیقت واحدی است که در باطن با وحدت کامل خویش از هر گونه تفرقه وکثرتی منزه است وظاهری دارد که منشأ نمایش کثرت است. واین کثرت ها ظاهری وخیالی هستند، نه واقعی وحقیقی که
جناب حضرت حق را دوئی نیست                          در آن حضرت من و ما و تو ئی نیست
من و   ما و تو واو هست یک چیز                         که در «وحدت» نباشد هیچ   تمییز
حقیقت به منزله ی آب دریا وپدیده ها و حوادث، همچون امواج وحباب اند که در نگرش سطحی حباب و امواج حقایق جداگانه به نظر می سند امَا با یک نظر عمیق، روشن می- شود که در آن جا هر چه هست آب هست وبس، وبقیه، جلوه ها ومظاهر آن آبند، و دارای تحقق وذات جداگانه و مستقلی نیستند ودر حقیقت نیستی های هستی نما می باشند.

موج هایی که، بحر هستی راست

جمله مر آب   را حباب بود

گرچه آب و حباب باشد دو

در حقیقت حباب،   آب بود


پس از این روی، هستی اشیاء

راست چون هستی سراب بود

ب_شهود:

عرفا در عین قبول علوم رسمی و ظاهری واقرار به ارزش واعتبار عقل واستدلال، بر اصالت ارتباط حضوری تأ کید داشته و علوم حاصل از مکاشفات ومشاهدات را بر نتایج حاصل ازبراهین عقلی ترجیح می دهند.حواس انسان و نیز قوای عقلی وی با ظاهر عالم و ماهیّات و تعیّنات سر وکار دارد.ولی انسان از راه باطن خویش، می تواند با حقیقت واحد جهان ارتباط حضوری و شهودی داشته باشدواین وقتی میسر است که از تعلقات ظاهری رها شده باشد که:
" رو مجرد شو، مجرد را ببین "

ج_فنا:

بی تردید یکی دیگر از اساسی ترین مسائل عرفان اسلامی وعرفان های اقوام و ادیان مختلف، مسئله ی«فنا» است. اصولاُ فرق عارف وعالم در آن است که هدف عالم،فهم حقیقت است و هدف عارف فنا در حقیقت،مولوی می گوید:

هیچ کس راتانگردداوفنا                نیست ره در بارگاه کبریا
گر چه آن وصلت بقا اندر بقا ست   لیک در اول فنا اندر فنا ست
چیست معراج فلک؟این«نیستی»  عاشقان را مذهب و دین«نیستی»
نیستی هستت کند،ای مرد راه      نیست شو، تا هست گردی، از اله

یک عارف در اثر سیر و سلوک و مجاهده، از مرز حدود و قیود شخصی گذشته به حقیقت مطلق و نا محدود واصل شده و با آن متحد گشته و سرانجام در آن فانی می گردد.
فنا همان رفع تعین بنده است و در حقیقت جز تعین و«خود» بنده حجاب دیگری میان او و حضرت حق نیست که به قول حافظ:
میان عاشق و معشوق هیچ حایل نیست تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز
برای روشن شدن بیشتر موضوع، قسمتی از بیان لاهیجی را در این رابطه نقل می کنیم:
«چون فنا و وصول، عبارت از رفع تعین است ، فرمود (یعنی شبستری در گلشن راز ):

تعین بود که از هستی جدا شد نه حق بنده، نه بنده با خدا شد

یعنی آنچه گفته شد و می شود، که خود را از خود رها کن و از خود بگذر و فانی و نیست شو و هستی خود را بر انداز، همه فرع آن است که این کس را هستی و وجودی بوده باشد. مراد نه این معنی است که متبادر فهم است، که ترا وجود بود، سعی نما که آن عدم گردد، بلکه مراد آن است که ظهور حق در صورت کثرات و تعینات، مانند حباب و امواج است که بر روی دریا پیدا می شود و بحر به نقش آن حباب و امواج مخفی می نماید و امواج و حبابات غیر بحر می نمایند، و فی الحقیقه غیر دریا آنجا هیچ نیست فاما وهم می نماید که هستی و تا زمانی که امواج و حباب از روی بحر مرتفع نمی شود، بحر بر صرافت وحدت، ظهور نمی یابدو معلوم نمی گردد که این نقوش امواج، همه اموری اعتباری بوده اند و حقیقتی نداشته اند.
جمله عالم نقش این دریاست،بس             هر چه گویم غیر از این سوداست،بس
بحر کلی چون به جنبش کرد رای                      نقش ها بر بحر کی ماند به جای
فلهذا فرمود که:«تعین بود که از هستی جدا شد» یعنی نیستی از خود،وهالک شدن غیر و خالی شدن از خود، همه عبارت از برخاستن«تعینات» است از وجه وجود مطلق که «حق» است. زیرا که ظهور وحدت حقیقتی موقوف آن است.
تا تو پیدایی خدا باشد نهان                        تو نهان شو تا که حق گردد عیان
چون بر افتد از جمال اونقاب                    از پس هر ذره تابد آفتاب
و چون«تعین که موهم غیریت میشد مرتفع گشت پیدا آمد که، غیر از حق هیچ موجودی نبوده است، نه آن که حق بنده شد و نه آن که بنده خدا شد که حلول و اتحاد پدید گردد.» «تعالی عن ذالک علوأ کبیرا.»
د-ریاضت:
مکاتب عرفانی، اتفاق نظر دارند در اینکه بشر فقط در اثر تلاش پیگیر و پر مشقت می تواند به کمالات حقیقی خویش نایل آید. در عرفان، علم حقیقی نه تنها از عمل جدا نیست، بلکه نتیجه و محصول عمل است. برای رسیدن به آگاهی عرفانی باید به سیر و سلوک پرداخت و از مراتب و درجاتی گذشت. از همین جاست که عرفان به دو قسمت عملی و نظری تقسیم شده که عرفان عملی عبارت است از اجرای یک برنامه ی دقیق و پر مشقت جهت گذشتن از مراحل و منازل و رسیدن به مقامات و احوالی، در راه دست یافتن به آگاهی عرفانی، و نیل به «توحید» و «فنا» که از آن به «طریقت »تعبیر می شود و عرفان نظری مجموعه تعبیرات عرفا، از آگاهی ها و دریافت های شهودی خویش درباره حقیقت جهان و انسان است.
عارف برای رسیدن به کمال خویش که همان مرحله ی توحید و فنا است، لازم است که تن به سختی ها سپرده، از خواب و خوراک کم کرده و بر اعمال و اشتغالات معنوی بیفزاید.
چشم پوشی از شهوات و لذات، مبارزه با هواهای نفسانی که در بیان نبوی به عنوان جهاد اکبر نامیده شده، رها کردن جاه و مقام، گذشتن از نام و ننگ، بی اعتنایی به تعظیم و توهین دیگران، پرداختن باطن از علایق، نفی وسوسه ها و خواطر و رعایت هزاراه نکته باریکتر از مو، به خاطر احراز شایستگی برای نیل به آستان حق و حقیقی و در یک کلام تلاش بی امان برای مرگ اختیاری از جهان طبیعت و تولد در عالم ماورای طبیعت:

مردت تن در ریاضت زندگی است                                 رنج این تن روح را پایندگی است
این ریاضت های درویشان چراست                               کان بلا بر تن، بقای جان ماست

در عرفان و تصوف، چنانکه پیامبر اسلام(ص) نیز فرموده:«اعدی عدوک نفسک التی بین جنبیک» مشکل عمده ی انسان، مشکل نفس است. ریاضت دادن و کشتن آن به منزله ی تسلط و غلبه بر همه ی طاغوتها و وحوش و سباع است. با خواسته هایش مقاومت و از وسوسه هایش دوری و بیزاری جسته و در این راه ایستادگی و استقامت به کار باید بردتا آن طاغی و یاغی تسلیم شود و مسلمان گردد و لحظه ی تسلیم نفس، لحظه ی بسیار با شکوهی است که در واقع می توان آن را تولد تازه ی انسان به معنی حقیقت آن دانست و عرفا از آن به مرگ اختیاری تعبیر می کنند و می گویند که منظور از عبارت معروف:
« مو تو قبل ان تمو تو» نیز همین است.
و شیخ ابو سعید گوید:
«همه وحشت ها از نفس است، اگر تو او رانکشی، او ترا بکشد.»

اینک بیان مولوی در تفسیر حدیث نبوی(ص):
«قدمتم من الجهاد الاصغر الی الجهادالاکبر»

ای شهان کشتیم ما خصم برون                             ماند خصمی زان بتر در اندرون
کشتن این کار عقل و هوش نیست                         شیر باطن سخره خرگوش نیست
دوزخ است این نفس ودوزخ اژدهاست                     کو به دریاها نگردد کم کاست
هفت دریا را در آشامد هنوز                                     کم نگردد سوزش آن خلق سوز
عالمی را لقمه کرد و درکشید                                 معده اش نعره زنان، هل من مزید
چون که وا گشتم ز پیکار برون                                روی آوردم به پیکار درون
قد رجعنا من جهادالاصغریم                                     یا نبی اندر جهاد اکبریم
قوتی خواهم ز حق دریا شکاف                               تا به سوزن برکنم این کوه قاف
سهل شیری دان که صفها بشکند                          شیر آن است آنکه خود را بشکند
تا شود شیر خدا از عون او                                      وا رهد ازنفس و از فرعون او

چند نکته:

یک_ رابطه ی ریاضت و اسلام
عرفای اسلام معمولأ برنامه ی ریاضت خویش را با اسلام تطبیق می کنند و می کوشند در چارچوب اعمال و وظایف دینی، نفس خود را به سختی ها وادارند اما به دلیل محدود بودنشان دشوار و طاقت فرسا نیستند. مثلأ برای هر مسلمانی در یک شبانه روز، تنها هفده رکعت نماز واجب است. کسی که وضو گرفتن برایش ضرر داشته باشد، یا خوف ضرر، می تواند تیمم کند وآنکه ایستادن برایش درحال نماز مشکل است می نشیند. روزه را بیماران و افرادی که نمی توانند بگیرند، می خورندو زکوة بر کسی واجب است که تا حد نصاب دارایی و سرمایه داشته باشد. سفر حج نیز برای کسانی واجب است که امکان بدنی و مالی چنین سفری را داشته باشند،آنهم تنها یکبار در تمام عمر و از طرفی اطعمه و اشربه و التذاذ از آنها حرام نیست.
یک مسلمان می توانداز حلال، لذیذ ترین غذاها را بخورد و لباس تمییز و گرانبها بپوشد و خانه ی وسیع داشته باشد، زن بگیرد و حتی در یک زمان چهار زن با عقد دائم داشته باشدو ...
پس چگونه می شود ازاین شریعت سهل و از این تکالیف مقید و محدود به وسع و امکان، برنامه ی ریاضت ترتیب داد؟ عرفا موضوع را از آغاز تشخیص داده اند و برای توفیق و تطبیق برنامه های پرمشقت و سنگین خود با اسلام، از چند چیز استفاده کرده اندکه اهم آنها عبارتند از:
1_ سیره و زندگی شخصی انبیا و اولیاء الهی: چنانکه معلوم است همه ی انبیا و اولیا، زندگی زاهدانه ای داشته و به جاه و مال ومادیات نپرداخته اند، فی المثل زندگی نبی اکرم صلوات الله علیه و آله از لحاظ خوراک و پوشاک و خانه و زندگی می تواند الهام بخش یک زندگی توأم با ریاضت بوده باشد. همچنین زندگی ائمه(ع) و عده ای ازاصحاب بزرگوار رسول اکرم(ص).
2_اعمال مستحبی: در اسلام واجبات محدودند، اما مستحبات را می توان به قدر توان هر چه بیشتر ادامه داد. مثلأ نماز واجب در شبانه روز هفده رکعت است، اما می توان صدها رکعت نماز به عنوان نماز مستحبی انجام داد، ماهها روزه ی مستحبی گرفت و ساعتها به ذکر و تلاوت آیات قرآن اشتغال ورزید. دارایی خود را انفاق نمود و به کمترین حد خوراک و پوشاک قناعت کرد. همه ی آنها اگر چه واجب نیستند، اما مستحب و مطلوبند. پس یک مسلمان می تواند آنها را به عنوان اعمال مجاز و مطلوب در دین اسلام انجام دهد.
3_مستحسنات:عزالدین محمود کاشی در مورد مستحسنات می گوید:
«مراد از استحسان، استحباب امری اختیار رسمی است که متصوفه آن را به اجتهاد خود، وضع کرده اند، از جهت صلاح حال طلبان بی آنکه دلیلی واضح و برهانی لایح، از سنت بر آن شاهد بود. مانند الباس خرقه و بناءخانقاه و اجتماع از بهر سماع و نشستن در چله و غیر آن. هرچند آن اختیار، از تشبث و تمسک به سنتی، خالی نبود.»
دربیان فوق،استحسان به خوبی تعریف شده است و غرض و غایت مستحسنات هم روشن شده است. اما علمای دین و متشرعان،اکثر مستحسنات صوفیه را به عنوان «بدعت» مردود شمرده و بر خلاف دیانت اسلام دانسته اند. از قبیل هفت من نمک در چشم کردن شبلی در طی مجاهداتش تا خوابش نبرد،یا هشتاد ختم قرآن ابوسعید ابوالخیر، در وضع سرنگون سار از درخت درآویخته. اما عزالدین محمد کاشانی از طرف عرفا، به پاسخ این ایراد و اعتراض پرداخته و می گوید:   «مراد از بدعت مذموم،آن است که مزاحم سنتی بود،اما هر بدعت که مزاحم و منافی سنتی نبود و متضمن مصلحتی باشد، مذموم نبود، بلکه محمود باشد.»
دو_ رابطه ی جذبه وریاضت     عرفای اسلام برای درک حقیقت ، ریاضت و مجاهده را شرط لازم دانسته اما کافی نمی دانند. از نظر آنان،کار ساز و مشکل گشای اصلی «جذبه» و عنایت الهی است با مجاهده و ریاضت اگر جذبه و عنایت نباشد، به جایی نمی توان رسید، اما ممکن است که جذبه و عنایت الهی کسانی را بدون ریاضت و طی مراحل و مدارج، به سرمنزل مقصود برساند.
لسان الغیب حافظ شیرازی درباره ی جذبه و کشش و عنایت الهی چنین می گوید:

به رحمت سر زلف تو واثقم، ور نه       کشش چو نبود ازآن سو چه سود کوشیدن

هـ_عشق:
عشق از عناصر عمده و اساسی بینش و حرکات عرفانی است. اما حقیقت عشق چیست؟ این سؤال را نمی توان پاسخ گفت، زیرا عشق مانند هستی، مفهومی دارد که اعراف الاشیاء است اما کنه و حقیقت آن در غایت خفاءاست، که :
هر چه گویم عشق را شرح و بیان                           چون به عشق آیم، خجل باشم از آن
گر چه تفسیر زبان روشنگر است                            لیک عشق بی زبان، روشن تر است
محی الدین ابن عربن درباره ی عشق که آن را دین و ایمان خود می داند، می گوید:
«هر کس که عشق را تعریف کند، آن را نشناخته و کسی که از جام آن جرعه ای نچشیده باشد، آن را نشناخته و کسی که گوید من از آن جام سیراب شدم آن را نشناخته که عشق شرابی است که کسی را سیراب نکند.»
به این معنی که تا تجربه ی شخصی در کار نباشد با حد و رسم منطقی قابل شناسایی نیست و در تجربه ی شخصی هم به یکبار قابل نیل نمی باشد، راه بی پایان آن هرگز برای انسان به انتها رسیدنی و عطش آن سیراب شدنی نیست.
عرفا عشق را در مسایل مهم جهان بینی و سلوک خویش مطر ح می کنند از جمله:
1. عشق در آفرینش جهان:
در حدیث قدسی معروف میان عرفا آمده که: داود علیه السلام علت و انگیزه ی آفرینش جهان را از حضرت حق سؤال می کند و چنین پاسخ می شنود که:
«کنت کنزأ مخفیأ فأحببت ان أعرف، فخلقت الخلق لکی اعرف»

سراسر آفرینش، مظاهر و آینه های تجلی حق اند.
اساس آفرینش، جمال و زیبایی و عشق به جمال و زیبایی است، ذات حضرت حق، آن شاهد حجله ی غیب که پیش از آفرینش جهان، خود هم معشوق بود و هم عاشق، خواست تا جمال خویش آشکار سازد، آفرینش را آینه ی جمالش گردانید. پس اساس آفرینش و پیدایش جهان، عشق حق به جمال خویش و جلوه جمال خویش است. در حقیقت، خدا یک معشوق است، معشوق خویشتن خویش، و معشوق همه ی آفرینش. آفرینش وسیله ی ظهور حق وزمینه ی معرفت و عشق خلق به آن معشوق حقیقی است.

در آن خلوت که هستی بی نشان بود به کنج نیستی عالم نهان بود

2. عشق در بازگشت و معاد
عشق عرفانی، یک عشق دو سره است که«یحبهم و یحبونه» چنانکه دیدیم همین عشق حق به جمال خویش، عامل تجلی وی ودر نتیجه عامل پیدایش جهان است. و عشق همانند وجود، از ذات حق به عالم سرایت کرده است. البته عشق علت، در مرحله ی اول به ذات خویش است و ذات علت،عینأ همان کمال ذات معلول است و ذات معلول لازم ذات علت است. پس عشق به ملزوم، همان عشق به لازم است، پس هر علتی نسبت به معلول خود عشق دارد و از این طرف هم، هر موجودی عاشق ذات و کمالات ذات خویش است و کمال وجودی هر معلولی، همان مرتبه ی وجودی علت اوست، پس هر معلولی عاشق علت خویش است و چنانکه وجود دارای مراتب مختلف است از واجب الوجود تا اضعف موجودات عالم، عشق هم دارای مراتبی است از عشق ضعیف ترین مرحله ی هستی تا عشق واجب الوجود. پس هر موجودی طالب کمال خویش است و هر مرتبه ی پایین طالب مرحله ی بالاتر از خویش است و چون بالاترین مرتبه ی هستی ذات حضرت واجب الوجود است،پس معشوق حقیقی سلسله ی هستی، ذات مقدس حضرت حق است.
پس همین عشق به کمال و عشق به اصل خویش، عامل و محرک نیرومند حرکت و سیر همه ی پدیده ها و از جمله انسان است.

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش     باز جوید روزگار وصل خویش

مرحوم جلال الدین همایی گوید
«همین جاذبه و عشق ساری غیر مریی است که عالم هستی را زنده و برپا نگه داشته و سلسله ی موجودات را به هم پیوسته است. به طوری که اگر در این پیوستگی و به هم بستگی سستی و خللی روی دهد، رشته ی هستی گسیخته خواهد شد و قوام و دوام از نظام عالم وجود، رخت بر خواهد بست.»

«دور گردون ها ز موج عشق دان              گر نبودی عشق بفسردی جهان
کی جمادی محو گشتی در نبات                کی فدای روح گشتی ، نامیات»

3.عشق درپرستش:
در ضمیر ما نمی گنجد بغیر از دوست کس      هردوعالم رابه دشمن ده که ماراذوست بس
چنانکه در فرق عابد وزاهدوعارف بیان شد،یکی از ویژگی های عرفا، پرستش خداوند است،به خاطر عشق به او، نه به خاطر طمع بهشت، یا ترس از دوزخ. رابعه عدویّه می -گفت:
«الهی، ما رااز دنیا، هر چه قسمت کرده ای،
به دشمنان خود، ده
و هر چه از آخرت قسمت کرده ای، به دوستان خود،ده،
که مرا، تو، بسی
خداوندا،اگر ترا،از بیم دوزخ، می پرستیم،در دوزخم بسوز
واگر برای تو ،ترامی پرستیم،جمال باقی دریغ مدار».

خبرت هر سحر از باد صبا می خواهم         هر شبی خیل خیالت، به دعا میخواهم
سینه رابهر وفای تو، صفا می جویم          دیده را بهر جمال تو، ضیا می خواهم
بر در تو، کم وبیش وبدونیک ودل وجان       همه بر خاک زدم،از تو ترا می خواهم

در این باره، بیان بسیار زیبا وشکوهمندی از علی بن ابیطالب(ع) نقل است که در ضمن مناجاتی چنین می گوید:
« ما عبدتک خوفأ من نارک و لا طمعأ فی جنتک، لکن وجدتک اهلأ للعبادة فعبدتک.»
این گونه پرستش(نه به خاطر بیم آتش، یا امید بهشت، بلکه تنها به خاطر حق واستحقاق وشایستگی وی برای پرستش) در کتاب وافی فیض کاشانی از امام صادق علیه السلام نیز با بیان دیگر نقل شده که ترجمه ی روایت از این قرار است:
«عابدان بر سه گروهند: گروهی خدای عزّوجلّ را، از ترس، می پرستند،که بندگی اینان بندگی بردگان است.وگروهی دیگر برای پاداش اخروی،عبادت می کنند،که این خودعبادت مزدوران است.وگروه سوم آنانند که به خاطرعشق ومحبتی که به خدا دارند، او رامی پرستند،نه بر اساس بیم و امید که عبادت این گروه،عبادت آزادگان است،وبهترین نوع پرستش هم همین است.»
به گرت قرینی هست در بارگاه                خلعت مشو غافل از پادشاه
خلاف طریقت بود، کاولیا                        تمنّا کنند از خدا، جز خدا
گر از دوست، چشمت به احسان اوست    تو در بند خویشی،نه در بند دوست

4.عشق در رابطه با دیگران:
از آنجا که عرفا،معشوق حقیقی عاشقان را ذات حضرت حق دانسته ومعشوق های دیگر را،همه از مجالی ومظاهر او می دانند وعشق به مظاهر را عشق مجازی و درطول عشق به ذات حق می دانند که عشق حقیقی است ونیز چنانکه خواهد آمد،عرفابه وحدت وجود معتقدند،به این معنی که در حقیقت، جز وجود وموجود واحد، تحقق ندارد، ماسوا چیزی جز جلوه وظهور آن وجود واحد نیست.
دکتر قاسم غنی می نویسد:
بزرگترین عامل قوی،که تصوف رابر اساس عشق ومحبت استوار ساخت،عقیده به «وحدت وجود» بود.زیرا همین که عارف خدا را حقیقت ساری در همه ی اشیاء شمرد وما سوی الله راعدم دانست، یعنی جز خدا، چیزی ندید، وقائل شد به اینکه:
جمله معشوق است وعاشق پرده ای زنده معشوق است وعاشق مرده ای
طبعأ نسبت به هر چیزی عشق می ورزد ومسلک ومذهب او صلح کل ومحبت به همه موجودات می شود. شیخ سعدی می گوید:
«به جهان خرّم از آنم که جهان خرّم ازوست عاشقم برهمه عالم که همه عالم ازوست»
ولی عالم محبت وعشق خواص صوفیّه وسیع تر و بالاتر از عشقی است که سعدی فرموده است.زیرا فرق است بین معشوقی که:همه عالم ازوست،ومعشوقی که:«همه عالم اوست.
جامی گوید:

ترا دوست بگویم حکایتی بی پوست

همه از«او»ست وگر نیک بنگری همه اوست

جمالش از همه ذرّات کون مکشوف است

حجاب تو، همه   پندار های توبرتوست

و_راز ورمز:
عرفان با اشکال گوناگونش، در تمام ادوار، ودر میان همه ی اقوام وملل با مسئله ی «باطن» و«تعالیم باطنی»و«اسرارورموز» همراه بوده است.وهمین تعالیم باطنی و اسرار آنان را بانتخاب مجامع اختصاصی وتشکیل گروه ودسته های خاص اجتماعی مجبور کرده است،که مبادا اسرار و رموز مکتب وطریقت در اختیار بیگانگانی قرار گیرد که شایستگی دریافت آنها را نداشته باشند.
در عرفان اسلامی هم، حفظ اسرار از واجبات طریقت است وافشای اسرا به منزله ی کفر بوده و مستلزم تنبیه و مجازات است. عین القضاة می گوید:« بیشتر سبب هلاک عاشق در این راه از افشاء سر معشوق است، زیرا که در عالم طریقت«افشاءسر ربوتیه کفر» ثابت است و کفر بعد از ایمان به غیرت معشوق ارتداد بود و ارتداد موجب قتل:«من بدل دینه فاقتلوه» شبلی قدس الله روح گفت: در آن روز که حسین منصور را قدس الله روح بباب الطاف، ان جلوه بوم، در مقابله ی آن بماندم تا شب و بعضی از اسرار در نظر آوردم، چون شب در آمد، آنجا توقف نمودم تا بر باقی اسرار واقف شوم به جمال ذوالجلال مکاشف شدم، بی ناز عرضه داشتم و گفتم:بار خدایا این بنده ای بود از اهل توحید مکاشف به اسرار عشق و مقبول درگاه،حکمت در این واقعه چه بود؟ خطاب آمد که: یا دلق کوشف بسّر من اسرارنا فافشاهأ فنزل به ما تری.
حافظ علیه الرحمه چه نیکو می گوید:

گفت آن یار کزو گشت سر دار بلند        جرمش این بود که اسرار هویدا می کرد
ومولوی می گوید:

بر لبش قفل است وبر دل راز ها         لب خموش ودل، پر از آواز ها
عارفان که جام حق نوشیده اند           رازها دانسته و پوشیده اند
هر که را اسرار حق آ موختند              مهر کردند و دهانش دوختند

سوم ) موسیقی و عرفان :

اصولا معنويت و عرفان به درون هركسي و شناخت او مربوط مي شود . موسيقي تراوش روح و درون هنرمند است. اگر هنرمندي بي فرهنگ باشد، لحن صدا و موسيقي او بي فرهنگ است و در شما تأثير ظاهري و موقتي مي گذارد اگر از شناخت و فرهنگ والايي برخوردار باشد و يك موسيقي ارجمند را به شما ارائه بدهد مسلماً اين همان موسيقي است كه احساسات دروني و انساني شما را بيدار و آرام آرام به اوج ميرساند . موسيقي عرفاني يعني نوع طرز فكر و فرهنگ يك هنرمند. موسيقي عرفاني يعني احساس بدون قيد و شرط و تابناك يك هنرمند و اين همان احساسي است كه مي تواند تأثير برتر خود را بر انواع فرم هاي موسيقي مثل سنتي، كلاسيك و فولكلوريك بگذارد. استفاده از شعر خاص يا ساز خاص و شعارهاي آنچناني شرط كار نيست. حضور و تراوش روح آگاه و جان عاشق و شيفته هنرمند را طلب مي كند .(1)

موسيقي رديف دستگاهي که خاص فرهنگ موسيقايي کشور ما است به خودي خود داراي روح متعالي ، معنوي و خداگونه اي است که وقتي با ساز سنتي ايراني همراه مي شود حس خوب و حال خوشي را در مخاطب ايجاد مي کند و نيازي به توصيف لفظي ندارد . بعضي از گروه ها هستند که با عنوان موسيقي عرفاني و به کارگيري سازهاي ايراني مانند دف که به نوعي حالت خلسه و از خود بي خود شدن را در شنونده ايجاد مي کند و همچنين همراهي آن با اشعار شاعراني چون مولانا ، حافظ و خيام نوعي از موسيقي به اصطلاح عرفاني را عرضه مي کنند که البته اين نوع موسيقي ممکن است در نگاه کلي حالتي عرفاني را به مخاطب بدهد اما اثر آن در دراز مدت فراموش مي شود و اين درحالي است که عرفان طي شناخت و معرفت انسان در طول زمان به وجود مي آيد .(2)

استفاده از سازهاي سنتي مانند دف ، تار و تنبور در مناطق خاصي از کشور و در محافل اهل تصوف به خصوص دراويش قادريه باعث شکل گيري نوعي عرفان در فرهنگ موسيقايي شد که اتفاقا در اين حوزه آثار ارزنده اي توسط موسيقيدان ها و به ويژه کساني که به فرهنگ دراويش کردستان آشنا بودند به وجود آمده ولی استفاده بي رويه و نابجا ازاين فرهنگ بومي نوعي موسيقي کاذب با نام موسيقي عرفاني را به وجود آورد که به شکلي ناکارآمد از اين عنوان استفاده مي شود .(3)

ذات هنر موسيقي در حوزه هاي مختلف چون آواز ، نوازندگي ، آهنگسازي و رديفداني در موسيقي ايراني"عرفان" است و اگر هنرمندي بتواند در اين گونه ها بهترين موسيقي را به شکلي که حس نزديکي به خدا در مخاطب ايجاد شود را ارائه دهد موسيقي عرفاني را خلق کرده است به شرط آنکه خود هنرمند بن مايه هايي از اين حس را در وجودخود داشته باشد .

(4)

آن نوع موسيقي که انسان را به تفکر و تعمق وا دارد و حس و حال خوبي در مخاطب ايجاد کند ، موسيقي عرفاني نام دارد -البته اين نوع موسيقي در اغلب موارد با آن نوع فرهنگي که در محافل و مجالس ذکر گويي دراويش است اشتباه گرفته مي شود- ولي به هر حال اين نوع موسيقي مي تواند در گونه هاي مختلف موسيقي ايراني معنا پيدا کند به همين دليل موسيقي ملي را هم نوعي از موسيقي عرفاني است .(5)

و زماني مي توانيم براي موسيقي تعريف عرفاني قائل باشيم که عارفان و فرهيختگان راه معرفت از طريق هنر موسيقي حس خوب و نزديکي به خدا را در مخاطب زنده کنند .
کوتاه میتوان در این باب خاطر نشان کرد که موسیقی که در میان دراویش شکل گرفته و با سازهایی چون دف – دایره – نی – تنبور و ... نواخته میشود را نمیتوان موسیقی عرفانی نام نهاد چرا که همانطور که در بالا ذکر شد موسیقی ایرانی به طور کل حالاتی عرفانی دارد و این سبک موسیقی در میان دراویش موسیقی " بهجت آور " برای شور و ذوق و حالات آنان .(6)

و هنرمند هم عارف است و هم خالق، هم عاشق است و هم معشوق...

منابع و ماخذ منابع و ماخذ :

نظری به موسیقی – روح الله خالقی *

لغتنامه ده خدا

و سایت عرفان شمس **

1 . گفت و گوی شهرام ناظری ( خواننده )

2 . گفت و گوی مجید کیانی ( نوازنده و آهنگساز )

3 . گفت و گوی فرهنگ شريف (نوازنده و آهنگساز )

4 . گفت و گوی حاتم عسگري (مدرس آواز )

5 . گفت و گوی محمد جليل عندليبي ( نوازنده و آهنگساز )

6 . گفت و گوی هوشنگ جاويد ( پژوهشگر )

هنرهای

من و ظهیرالدوله و .....

alphafilms — Sat, 12 Apr 2008 18:41:18 GMT

دیرگاهی بود حرف هایی داشتم و میخواستم بیان کنم ...
حرفی که خودم واقعا دوست داشتم و با یاد اون لذت میبردم .
اگر از بالا به کره زمین نگاه کنیم و وارد آن شویم و سمت و سوی خود را به سمت ایران سوق دهیم و داخل کشور شویم و مستقیما به سمت طهران می آییم و میریم به سمت تجریش , که از دید بنده جزو معدود جاهای طهران است که دست نخورده باقی مانده ...
اگر این سفر را در روزهای قبل از عید آغاز کنید حض فوق العاده ای وجود شما را در برمیگیرد که لذتی وصف ناپذیر دارد ...

بوی سمنویی که فضای تجریش را پر کرده ما را با خود میبرد به سمت خیابان درکه ...

با ورود به این خیابان حس زیبایی را درک میکنی , احساس شادمانی تو را در بر میگیرد و بین زمین و آسمون تو را نگه میداره ...
و در همون حال تو رو به سمت ظهیرالدوله میبره ...

وقتی با عشق به اون خیابون قدم بگذاری , احساسی خیلی بیشتر از گذشته تو رو مشعوف میکنه . وقتی به پشت در میرسی , سر از پا نمیشناسی ...

با باز شدن در و تماشای درختهای قدیمی و صدای کلاغ ها و آواز گنجشک ها و نغمه سکوت , تو رو مست میکنه ...
مکانی کوچک ولی عمیق , سکوت ولی پر از سخن ... گوشه ای که پر از عشق است .

گوشه ای که علی رغم تمام بی اعتنایی برخی افراد , ولی پر از صمیمیت است .
قسمتی از شهر که مسکوت مانده ولی زیبا و خاطره انگیز و فراموش ناشدنی ...
وقتی وارد میشوی مزار استاد حبیب خان سماعی نظرتو جلب میکنه اندکی بر سر مزار وی می نشینی و قدری تامل میکنی و نغمه ها و آهنگ های گذشته وی را مرور میکنی و بلند میشوی ...
کمی جلو میروی و سمت راست گورستان , مزار نسبتا بزرگی نظرتو جلب میکنه و وقتی جلو میروی ... آری ... ایرجم ایرج شیرین سخنم ...

ایرج میرزا آرام آرمیده ...

وقتی سرتو برگردونی رو به روی تو بزرگ نوشته محمد تقی بهار !

اگر منظر دیدگانت رو کمی پایین تر بیاوری مزار زیبای رهی معیری را میبینی ...
از مزار حسین هنگ آفرین و استاد بزرگ آواز ایران طاهرزاده , حسین یاحقی , گذر کنی میرسی به آرامگاه بانو قمر , بانوی آواز ایران که حتی در تشییع جنازه وی جز 5-6 تن هیچکس نبود چه برسد که توی این پنجاه سال کسی بر سر مزار وی بیاید ...

آن زمان که برکشد دیار غم سر از مزارم ...

در راستای مزار استاد , مزار استاد بزرگوار پیانو ایران مرتضی خان محجوبی است و خیلی سال است آرام گرفته و پنجه های وی خاموش ...
بر سر مزار وی قطعات افشاری , دشتی , ابوعطا و ... در گوشت میپیچد و تاب و توان تو را میگیرد .مزار برادر استاد هم آنجاست , رضا محجوبی کمانچه زن که در اواخر عمرش مجنون گردید و رفت ...

در همان حول مزار داریوش رفیعی به چشم میخورد که در سن 31 سالگی فوت نمود , بر سر آرامگاه وی مینشینی و شعر زیر را زمزمه میکنی :

گلنار گلنار کجایی که از غمت ناله میکنم عاشق وفادار
گلنار گلنار کجایی که بی تو شد عیش و عشرت و آرزوی بسیار

..............................

در جنب حیاط آرامگاه خانوادگی برومند به چشم میخورد و وقتی جلو میروی و قبر استاد نورعلی خان رو میبینی حالت عوض میشه و چشمانت رو میبندی و ....

حال بس خوشی داری در میان اساتید ...

در آن احوال مستی خود قبر دو استاد بزرگ دیگر را میبینی استاد تمبک ایران حسین خان تهرانی و استاد ابوالحسن خان صبا که سال های سال استاد نغمات این دو آرام بخش روح و روان ماست .

در انتهای آن حیاط کوچک آرامگاه استاد روح الله خان خالقی را میبینی و پرواز میکنی به آن سمت ...
بر سر مزار استاد مینشینی و لحظاتی رو با استاد طی میکنی ...

و این شعر را با خود زمزمه میکنی :

تا بهار دلنشین آمده سوی چمن
ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن

چون نسیم نوبهار بر آشیانم کن گذر
تا که گلباران شود کلبه ویران من

و آهنگ ( آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ) در مایه بوسلیک روح تو را آرام میکند ...

ای کاش بودند ...

و هنرمند هم عارف است و هم خالق , هم عاشق است و هم معشوق ...

----------------------------------------------------------------------

بر روی لینک های زیر برای تماشای تصاویر کلیک نمایید .

ورودی گورستان ظهیرالدوله

یا حق

هستون , درگذشت !

alphafilms — Sun, 06 Apr 2008 15:38:18 GMT

با سلام به دوستداران هنر

امروز مطلع شدم که ستاره سینمای جهان و خالق جاودانه های سینمایی

, چارلتون هستون دار فانی را وداع گفت ...

جان چارلز کارتر (۴ اکتبر ۱۹۲۳-۲۰۰۸) بازیگر امریکایی که در شیکاگو به دنیا آمد

و به چارلتون هستون معروف است

کوتاه درباره آثار وی میتوان به فیلم های زیر اشاره کرد

-------------------------------------------------------

۱. ده فرمان (۱۹۵۶)
۲ . نشانی از شر (۱۹۵۸)
۳. بن‌ هور (۱۹۵۹)
۴ . السید (۱۹۶۱)
۵ . ۵۵ روز در پکن (۱۹۶۳)
۶ . خارطوم (۱۹۶۶)
۷ . سیاره میمونها (۱۹۶۸)
۸ . زلزله (۱۹۷۴)
۹ . مردی برای تمام فصول (۱۹۸۸)
۱۰ . جزیره گنج (۱۹۸۹)
۱۱ . سیاره میمونها (۲۰۰۱)

او در سال ۱۹۵۹ برنده جایزه اسکار در فیلم بن هور شد.

------------------------------------------------------------------------

به لینک زیر هم سری بزنید :

http://www.imdb.com/find?s=all&q=charlton+Heston

-------------------------------------------------------------------------

برای دانلود قسمتی از صدای فیلم " ال سید " با صدای هنرمند جاودانه و هزار حنجره ایران استاد بزرگوار منوچهر اسماعیلی به لینک زیر مراجعه کنید و دانلود فرمایید ....

برای دانلود به روی همین لینک کلیک راست نموده و گزینه Save Target As را کلیک فرمایید

برای مشاهده برخی از تصاویر این بازیگر بزرگ و همچنین

متن انگلیسی برگرفته از یاهو به ادامه مطلب مراجعه کنید ...

یا حق

آمد بهار ای دوستان منزل سوی بستان کنید

alphafilms — Fri, 28 Mar 2008 16:29:18 GMT

آمد بهار اي دوستان منزل سوي بستان کنيم
گرد غريبان چمن خيزيد تا جولان کنيم

امروز چون زنبورها پران شويم از گل به گل
تا در عسل خان جهان شش گوشه آبادان کنيم

آمد رسولي از چمن کاين طبل را پنهان مزن
ما طبل خان عشق را از نعره ها ويران کنيم

بشنو سماع آسمان خيزيد اي ديوانگان
جانم فداي عاشقان امروز جان افشان کنيم

آتش در اين عالم زنيم وين چرخ را برهم زنيم
وين عقل پابرجاي را چون خويش سرگردان کنيم

کوبيم ما بي پا و سر گه پاي ميدان گاه سر
ما کي به فرمان خوديم تا اين کنيم و آن کنيم

ني ني چو چوگانيم ما در دست شه گردان شده
تا صد هزاران گوي را در پاي شه غلطان کنيم

خامش کنيم و خامشي هم مايه ديوانگيست
اين عقل باشد کآتشي در پنبه پنهان کنيم

( حضرت مولانا )

قدم منه به خرابات جز به شرط ادب

که سالکان درش محرمان پادشه اند

سلامي پر قدرت به شما عزيزان دوست داشتني ببخشيد از اينکه اين پست را دير زدم ميخواستم آخرين لحظات سال کهنه را با شما خوبان باشم ولي خوب سعادت اينرا نداشتم ...

امسال سال خوب و نکوئي بود و عالي البته هر سال و هميشه و لحظات زيبا هستند و اين افراد هستند که لحظات را ميسازند و اين عشق بوده که از ازل با آدم بوده و تا ابد نيز او را تنها نميگذارد و اينجاست که ديگه افراد هستند که کوس انا الحق زدن حلاج را برگزينند يا ...
امسال خيلي ها از بين ما رفتند و گردش ديار ادامه دارد ...
افرادي که تا آخرين لحظات عاشق هنر و پيشه خود بودند , خوب زيستند و .... رفتند .
زيستن و لحظه را با خوبي و عشق سپري کردن ...
سال هشتاد و هفت هجري شمسي را پر از عشق و دوستي و موسيقي ميبينم , سالي که کسي ديگر رو به هر دليلي نيازارد , و به خاطر خودخواهي خود همديگر رو از عشق هم محروم نکنند و تا جون دارند همديگر رو تا ابد دوست داشته باشند و به مانند پيرمردي باشند که تو شلوغي خريد عيد همسر خود را که از پا فلج بود و در ويلچري نشسته بود با تمام وجود و عشق به جلو ميراند و يا به مانند پيرمردي مجنون که در کوچه پس کوچه هاي شهر به زمزمه اين شعر
" در نمازم خم ابروي تو با ياد آمد حالتي رفت و محراب به فرياد آمد "
به دنبال همسر فوت شده اش ميگشت.
بياييد با هم بودن را احساس کنيم , با هم بودن از سر عادت , نه بلکه با عشق
دوستي هايمان عادت نباشه و عشق مون روزمره نشود ...
بلکه براي اينکه نگاه هايمان به هم گره بخورد لحظه شماري کنيم .
عاشقانه همديگر رو دوست داشته باشيم , عاشق نفس کشيدن , عاشق يک صبح بهاري بارون خورده و خيس , عاشق با هم بودن , عشق از سر محبت نه نفرت ...

بايد دوست داشتن را فکر کرد ... به راحتي از کنار هم نگذشتن را و لحظه ها را شادمان سپري کردن ...
برخي دوستان , همراهان و ياران غار شايد فقط هفت روز همديگر رو دوست داشته باشند و اون زماني است که يکي از نزديکاشون يا همسايه اي سفر ديار باقي را آغاز ميکند و تا شب هفت مرحوم و زمانيکه حجله راسر کوچه ميبنند , يادشون مي افته که ... اي بابا , عشق هم هست ...
سهراب گفت : تا سقايق هست زندگي بايد کرد ولي من ميگم زماني هم که شقايق نبود باز هم زندگي جاري است ولي زمانيکه عشق مفهوم خودش را در ميان افراد از دست دهد ديگر زندگي براي آنها مفهومي نخواهد داشت .
چرا که تمام جهان , کائنات , زمين , خورشيد , آسمان , عشق را

از حضرت حق , وام گرفته اند .
اگر عشق نبود , دريا با سخاوت , آسمان با کرامت , خورشيد با نجابت و زمين با فروتني بامني که عشق را درک نکرده ام , روي نمي آوردند ...
خوشحالم که در اين لحظات خوش با شما عزيزان هستم .
اين نکته بسيار مهم نبايد فراموش شود که هر احوالي که الان داريد نتيجهافکاري است که داشتيد پس بياييد افکارمان را همراه با عشق قوام بخشيم و رو به آينده اي روشن حرکت کنيم ....
امسال با وجود گرم شما بحث هاي موسيقي و سينما را دنبال خواهيم داشت .

حق نگهدارتون

مطربان رفتند و صوفی در سماع

عشق را آغاز هست انجام نیست

بابل و تاثیر متقابل فرهنگ شرق و غرب

alphafilms — Thu, 28 Feb 2008 09:52:18 GMT

سلام بر شما خوبان و همراهان
تا همين الان که مشغول جستجو و تحقيق در باب موسيقي و سينما بودم , به شما وآينده اين وبلاگ فکر ميکردم اين چند سوايي که نبودم , در تفکر و انديشه نسبت به موسيقي و سينما غرقه بودم .
با خود گفتم شايد بهتر باشه که در کنار مطالب و نقادي ها , در باب موسيقي به شکل اعم البته در حوزه تخصصي صحبتي به عمل بياوريم ... و با اشتياقي که بنده را به اين سو سوق داد مطالبي را سعي کرده در موضوعات مختلفي دسته بندي کرده و ارائه داده شود .
آري ميخواهم از عشق وجودي ام _ موسيقي ايراني _ نيز با شما خوبان صحبتي داشته باشم .

وصد البته صحبت درباره موسيقي فيلم هاي ايراني و ...

با اين مقدمه , درآمد را ميخواهم با موسيقي فليم " بابل " آغاز کنم .

بابل سومين همکاري " گوستاو سانتائولالا " آهنگساز فيلم با " آلخاندرو گونزالس اينياريتو " بود . همکاري بسيار قوي که منجر به کسب جايزه اسکار فيلم در بخش موسيقي فيلم براي اين فيلم شد .

اسکاري را که پيشاپيش ميتوان حدس زد ...

موسيقي بسيار غني و پر مايه از درون فرهنگ چهار کشور دنيا .

سانتائولالا با ورد به فرهنگ اين کشورها و کسب موسيقي آنها به شيوه علمي توانست جادويي خلق کند به نام " بابل " .... همانطوريکه شايد اطلاع داشته باشيد سبک کار اين کارگردان , سبکب است به شيوه داستان نويسي گابريل گارسيا مارکز ... زمان هاي مختلف , افراد گوناگون با فرهنگ هاي مختص به خود که در يک موضوعي با هم تلاقي پيدا ميکنند و بيننده در مقام ثالث قرار دارد و اين وقايع را از منظر خود ميگذراند.

سبکي که مارکز آنرا رئاليسم جادويي نام نهاد و نام خود را که از اساتيد لامنازع اين يبک است بر پيکره هنر و ادبيات جهان حک کرد .
اينياريتو در کار هاي قبلي خود به نام هاي _ آمرسپروسو و 21 گرم _ از همين موضوع وام گرفت و صد البته موفق نيز بود .
( فيلمنامه هر سه کار را آرياگا با قلم زيباي خود نوشت )

آخرين همکاري اين دو هنرمند کمک شاياني به موسيقي و توجه به کسب آن به شيوه علمي کرد . و البته موسيقي غني ايران زمين را نبايد فراموش کرد که سانتائولالا به آن در ساخت موسيقي اين فيلم توجه بسيار نمود .

در ساخت اين موسيقي از دو ساز کاملا ايراني استفاده شد _ عود , غژک _ و همچنين در قطعاتي از اين موسيقي کاملا سايه مقامات ايراني را بر آن گسترانيده ميبينيم .
در فلسفه و تاريخچه اين دو ساز ميبينيم که سر منشا آنها ايران زمين بوده و همچنين فارابي , معلم ثاني فيلسوف بزرگ در کتاب موسيقي کبير ( موسيقي الکبير ) خود به تحقيق و بررسي در مورد سازهاي ايراني و همچنين عود و مقامات ايراني پرداخته است .

سانتائولالا چنان محو موسيقي ايراني شده بود مه خود چند ماه قبل از ساخت موسيقي اين فيلم در کشور مراکش شروع به يادگيري اين ساز زيبا کرد تا اينکه نواختن عود اين گروه را خود به عهده گرفت .

موسیقی فیلم همگام با سکانس آغازین فیلم , شروع گشته و با کات خوردن بین کشورها موسیقی نیز بسیار لطیف و زیبا جای خود را با دیگری عوض میکند .
خلق این اثر خود شاهد مثالی است بر این که " موسیقی " بیانگر فرهنگ و غنای فرهنگی کشورهاست .
پیشتر ذکر کردم که سانتائولالا قبل از کلید زدن موسیقی این کار به صورت کاملا علمی و غرق شدن در فرهنگ این چهار کشور توانست موسیقی به همراه سازهای محلی آن کشورها خلق کند .

مراکش , ژاپن , مکزیک , آمریکا

در ساخت موسیقی این فیلم , سانتائولالا با برخی بزرگان موسیقی آن کشورها نیز در تماس بود به شکلی که با حمزالدین و عبدالغنی الخلیلی , آهنگساز مراکشی در ساخت موسیقی همکاری داشت .و همچنین با ریوچی ساکاموتو آهنگساز مطرح ژاپنی تم هایی از موسیقی این فیلم را تصنیف کرد .
( موسیقی ارکسترال پایانی فیلم توسط ساکاموتو ساخته شده است )

و دیگر با چاولا وارگاس خواننده آمریکای لاتین قطعه ای را اجرا کرد .
یک تم بسیار زیبای این فیلم به نام " تازارین " است که سانتائولالا خود با عود نواخته است .
از دیگر قطعات بسیار زیبای این فیلم تم HIDING IT است که با غژک ( قیچک ) نواخته شده است که آگاهان کاملا روح موسیقی ایرانی را بر این قطعه حس میکنند .
با این جمله اینیاریتو که طی مصاحبه ای با آقای پرویز جاهد داشتند , این بحث را به پایان میبرم .

" عود یک ساز کاملا ایرانی و همچنین تاثیر متقابل فرهنگ شرق و غرب است "

یک سری از موسیقی های زیبای این فیلم را در قسمت زیر عکس گذاشته ام .

به این قطعات زیبا مخصوصا تم HIDING IT گوش فرا دهید .

----------------------------------------------------------------------------------------

۱) Tazarine

۲) Deportation Iguazu

۳) Hiding It

۴) Desert Bus Ride

۵) Bibo No Aozora Endless Flight Babel

۶) Para Que Regreses

دوستان , موفق و موید باشید .

سینما , موسیقی .... صحبتی از جنس عشق

alphafilms — Fri, 25 Jan 2008 10:09:18 GMT

به نام خداوند جان آفرین حکیم سخن بر زبان آفرین

درود بر تمامی یاران گرامی و وفادار

یک حرفی داشتم , اینکه هدف بنده در راستای درج مطالب در باب سینما و موسیقی ناشی از علاقه خود در این مسئله میباشد و این احساس را دارم که هرکسی در زندگی اش یک شریعت و آرمانی را دارد و در این راه باید از خود کوششی مبنی بر این علاقه نشان دهد .

بنده در کنار نقدها و بررسی ها به یک چیز اذعان داشته و دارم و آن اینست که نباید در این راستا با پیش زمینه فکری خاص پیش رفت چرا که در این صورت دیگر چشم هایمان خیلی چیزهای دیگر را نمی بیند ...
در هنر باید با ذهنی عاری از هرگونه جبهه پیش رفت و باید اینرا بدانیم که معنای واقعی هنر زمانی جلوه واقعی خود را پیدا میکند که راه خود را از سیاست جدا کند .

و البته باید این نکته را بگویم که تلفیق هنر سینما با سیاست بسیار موثر و صد البته خطرناک میباشد که ما این اثر را در سینمای دو دهه پیش روسیه میدیدم و البته در همین حال حاضر در سینمای هالیوود ...
و این سخن لنین در یکی از سخنرانی هایش که گفت " سینما را به من بدهید تا من بر تمام جهان حکمفرمایی کنم " حاکی از همین مطلب است .

به هر حال بنده با نظرات شما خوبان , قصد اینرا دارم که کمی هم در حوزه تخصص خود در موسیقی , حرف ها و دل نوشته هایی را در کنار مطالب سینمایی , بنگارم .
و سطح مطالب را کمی تخصصی تر کنم .

در طی طریق , حتما به عشق ناب خود در موسیقی ایرانی مطالبی را درج میکنم و البته در کنار بررسی های خود در موسیقی سعی میکنم , موسیقی ها و آلبوم هایی را هم ارائه دهم تا ذهن و احساس در گرو هم و با همبستگی بیشتر راه را ادامه دهد ...
همانطور که پیش تر ذکر کردم بنده در کلوپی فعالیت در باب موسیقی فیلم میکنم که دوستان علاقه مند میتوانند به آدرس زیر رجوع و بنده را یاری نمایند .

کلوپ دانلود موسیقی متن فیلم

" منتظر نظرات شما خوبان در این راستا و بحث هستم "

حق نگهدار تک تک شما .